okładka | cover: entropiasztuki 2011

 
 
 

FILOZOFIA MUZYCZNEGO PRZYPADKU 1.03.2011

PHILOSOPHY OF MUSICAL CHANCE 1.03.2011

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Jerzy Luty

JOHN CAGE. FILOZOFIA MUZYCZNEGO PRZYPADKU
JOHN CAGE. PHILOSOPHY OF MUSICAL CHANCE

spotkanie autorskie | promocja książki | działania | dźwięki | filmy | book release | author's tak | happenings | sounds | screenings

01.03.2011 godz. 19:00 | wtorek

tuesday, 01 march 2011, 7:00 PM

wstęp wolny | admission free



okładka książki | book cover: entropiasztuki 2011
zdarzenia dżwiękowe i wizualne | sound & visual events: dj Pomnik + entropiasztuki



Jerzy Luty – ur. 1975, studiował filozofię na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie również doktoryzował się na podstawie pracy „Filozoficzne aspekty twórczości Johna Cage’a”. Jest autorem kilkunastu artykułów z zakresu estetyki i filozofii sztuki oraz pierwszym w Polsce tłumaczem pism Denisa Duttona, twórcy estetyki ewolucyjnej. Niniejsza książka, pierwsza w jego dorobku, stanowi rozszerzoną, uwzględniającą uwagi recenzentów i krytyków oraz aktualny stan badań, wersję rozprawy doktorskiej obronionej w 2006 r., napisanej pod kierunkiem Prof. Ryszarda Różanowskiego.


„Autor, który wyraźnie sympatyzuje z poglądami swego protagonisty, poddaje bardzo interesującej i głębokiej analizie jego poglądy, porównując jego twórczość z innym radykalnym artystą minionego stulecia, Samuelem Beckettem, a także poszukuje analogii między niektórymi aspektami twórczości Cage’a a ideami Martina Heideggera i Jeana Paula Sartre’a. Wskazuje także na związki projektu filozoficzno-artystycznego Cage’a z ideami buddyzmu zen w interpretacji Suzukiego oraz z estetyką pragmatyczną Johna Deweya. Te refleksje Autora są najważniejszym twórczym wkładem w jego rozprawę i stanowią znakomitą prowokację do dyskusji na temat najgłębszych zagadnień estetycznych oraz na temat wzajemnych współczesnych relacji między sztuką, estetyką i polityką”.

Z recenzji Prof. Adama Chmielewskiego



John Cage (1912-1992), amerykański kompozytor, filozof, poeta, teoretyk muzyki, artysta, grafik i grzyboznawca, jeden z liderów powojennej awangardy. Pionier muzyki przypadku i muzyki elektronicznej, infant terrible sztuki XX wieku. Uczeń A. Schonberga i D. T. Suzukiego, przyjaciel M. Duchampa; inspirował się ideami H. D Thoreau, autora Walden, buddyzmem zen oraz koncepcjami Marshalla McLuhana, autora Galaktyki Gutenberga i Buckmistera Fullera, futurologa i twórcy geometrii synergetycznej. Przez ponad pół wieku współtworzył wraz z tancerzem i choreografem, Mercem Cunnighamem, oraz malarzami: Jasperem Johnsem i Robertem Rauschenbergiem, słynną szkołę tańca eksperymentalnego; zaliczany do tzw. Nowojorskiej Szkoły muzyków (wraz z Mortonem Feldmanem, Christianem Wolffem, Earlem Brownem); wykładowca New School for Social Research – gdzie jego uczniami byli m. in. Allan Kaprow, Dick Higgins, Jackson Mac Low, George Brecht i Al Hansen. Współtwórca pierwszego w dziejach happeningu, tzw. Black Mountain Piece; autor słynnej kompozycji 4’33’’, w której pianista w dokładnie odmierzonych odstępach czasu trzykrotnie otwiera i zamyka klapę fortepianu nie dotykając ani razu klawiatury. Autor słynnych jednominutówek, wzorowanych na buddyjskich koanach, a także manifestów, tekstów krytycznych i teoretycznych z estetyki muzyki, malarstwa, tańca, i poezji. Prekursor aleatoryzmu w muzyce, wynalazca fortepianu preparowanego, twórca koncepcji „muzyki jako procesu”, zwolennik sztuki nieintencjonalnej, anarchistycznej, przedstawiciel dekonstrukcjonizmu w sztuce.
Cage, którego twórczość można usytuować w obrębie zjawiska, określanego mianem „sztuki po filozofii”, jest przykładem artysty, dla którego konceptualna nadbudowa staje się ważniejsza od samej sztuki (inne przykłady to m.in.: Fluxus, J. Beuys), i który sam tworzy filozoficzne uzasadnienie dla swych dzieł – nie tylko znajdują one swoje rozwinięcie i objaśnienie w licznych tekstach, w których artysta wskazuje wprost na konkretne aspekty filozofii, religii, kultury, które go zainspirowały, ale właśnie te „rozwinięcia” i „źródła” stają się podstawową składową jego opus i stanowią o jego wartości.